Bu aralar çevremde gelişen olaylardan ötürü üzerimde bir durgunluk var. Efendim malumaliniz gece kuşu-yarasa modunda olduğumuzdan, sabaha ezanı duymadan uyuyamıyorum. Dolayısıyla kalkışım saat 14 sularından erken olmuyor ki o da çevresel faktörlerden dolayı. Yok telefon çalıyor, yok zil çalıyor. Bizim aile de arkadaşım nasıl kalkacağımı iyi bildiğinden, akşamlara kadar uyumuyorum Allah’tan Telefon çaldı mıydı uyanmamam elde değil, ama davul çalsanız kalkmam uyurken.
Neyse işte, genelde kahvaltı yap, sigara iç filan derken afyonumun patlaması ikindi ezanını buluyor. Yani ondan dolayı üzerimde bir durgunluk oluyor. Anca gece yarısı açılıyorum o zaman da patlayacak ortam olmuyor. 2 gün önceki yazımda belirttiğim gibi, pek sevgili muhabbet kuşum İbrahim Ba’yı kaybettim Ne kadar hayvan olsa da, evdeki yokluğunu hissedince üzülüyor ve dünyanın fani olduğunu hatırlayarak bizi Yaratan’a şükürler ediyorum bir nefes daha aldığım için. Daha onun etkisinden çıkmamışken, kanser olduğunu zannettiğimiz yan komşumuz olan emekli öğretmen amcayı kaybettiğimiz haberi geldi dün akşam. İkimiz arasında pek sağlam bir diyalog olmasa da, aileler arasında sağlam bir bağ vardı. Aslında ben 5.sınıftayken kendisinden matematik kursu almış, kursun ilk günü beni “La git olm, ne öğretecem ben sana. Zehir gibi adamsın” diyerek evime postalamıştı. İşte o hengamede evlerine gitmek için annemin işten gelmesini bekledim. Fakat o da işten gelir gelmez onlara gitmiş daha sonra eve gelmişti. Annem eve gelince aldığım haber bir yandan sevinmeme bir yandan üzülmeme sebep oldu. Komşumuz vefat etmemiş fakat ağır bir koma geçirdiği için İzmir’deki hastanenin “Artık yapacak bir şey yok” demeleri üzerine son saatlerini geçirmesi için evine gönderilmişti. Bu yazıyı yazdığım sıralarda kendisi, ağır bir şekilde belki de son nefeslerini alıyor.
Bunlardan kafamı uzak tutayım biraz açılayım diye, defalarca ana penceresini açıp kapadığım aMSN’de ise beklediğim kişiyi göremeyince ayrı bir ayar oldum. Ya bir insan msni açar açmaz geri kapatır mı? Konuşacağız sadece, adam yemiyoruz ya.
Kıssadan hisse: Yaşadığınız hayatın ve taşıdığınız ruhun her an ait olduğu yere gideceğini hiç unutmayın. Allah’a şükredin ve fani olduğumuzu unutmayın. Sevgiler ve öpücükler

Eskiden olsa manevi huzurla dolardım içim. Bayramdan bir hafta öncesinde kalbimde bilemediğim bir hissiyat ortaya çıkardı. Günün 16 saati çalışan babamı bütün gün evde gördüğüm nadir günlerdi onlar. Aynı binada oturduğumuz rahmetli dedem ve dayımlarla birarada gelenlerle sohbet ederdik. 2 sokak ötedeki diğer dedem ve amcamların evine gider akşamüstüye kadar da orada sohbeti koyulaştırırdık. Yaşları bana yakın kuzenlerimle türlü muziplikler yapar, kimi zaman benim ufağımın kulağı yarılır, kimi zaman benim serçe parmağım dikenli tele takılır 4 cm yırtılırdı
Güzel günlerdi yani vesselam. Ama bugün net aleminde gezerken, uzun zamandır sitesine giremediğim H-Yaman‘a uğradım ve şuradaki yazısını okudum. Sizin de okumanızı tavsiye ederim Ama okumayacağım, işim çok derseniz işin özeti eski bayramlara duyulan özlem. Tıpkı benim yazımın ana teması gibi. Ben genel bir yazıdan çok, kendi hayatımı ve kendimi inceleyip,eleştirmek için yazmak istedim.

Yaklaşık 7 yıl önce lise maceramla beraber ailemden ayrılıp, yatılı bir okulda okumaya gittiğimde yaşım daha 14′tü. Bayramlar hala değerli ve güzeldi. Sonrasındaki 3 sene ise bayramlar eve gittiğimiz zaman 2 sevinç olurdu. Lise son, ara yıl ve 2 yıllık üniversite hayatında ,sevdiğim dedemi de kaybettiğimden sanırım, bayramlar tat vermiyor. Bugün Allah nasip ederse kurbanımızı keseceğiz. Umarım bu kurbanda da acemi kasaplar ortaya çıkmaz diyesim geliyor ama çıkacak ve kurban maratonunun yorgun akşamında tv başında güleceğiz Akıllanmaz da onlar. Seneye yine keserler
Burdan tüm WordPress blogcularının, diğer blogcuların ve bütün Müslüman ailesinin mübarek Kurban Bayramı’nı kutlarım. Herkese iyi bayramlar.
/* Bayramda sigara, ekmek isteyen olursa açığız. Bayramda da açık olan blog!!! */