Foto… tarz gazetelerin başlığı gibi olsun dedim oldu da sanırım Evet bu gece, yaklaşık 18 saat sonra Türkiyemiz, Euro2008′deki kader maçına çıkıyor. Evet etrafta onlarca yüzlerce yazı var ben pek fazla birşey yazmayacağım. İnançlı bir şekilde oynarsak yenemeyeceğimiz takım yok diyorum. Geçen gün İtalyanlar tek kale oynadıkları Romanya maçını az kalsın mağlubiyetle kapatıyordu. Yani güzel oynamak oyuna hakim olmak kadar skoru yönetmek de önemli. Belki kısır bir 90 dakika geçiririz, 90da Semih’in kıçına çarpar girer, farketmez. Şahsen turnuva öncesi, takımımıza şans vermiyordum Fatih Terim ve yanlış kararları yüzünden. Emre, Tuncay bunlar ilk 11de olmamalı dedik, diyoruz.. İtalya, Almanya gibi favoriler bile ilk turda elenmenin eşiğindeler. Son şampiyon Yunanistan elendi, sürpriz oldu diyorlar ama bence onların geçen kupayı almaları sürprizdi, bu sefer yakışanı yaptılar. Portekiz’e güvenenlerin sayısı çok ama ben alamayacaklarını düşünüyorum. Keza Hollanda da. Turu geçerse favorim İtalya, geçemezse İspanyolların bu sefer mutlu sona ulaşacağını düşünüyorum. Bizim takıma ise teşekkürü borç bilmek lazım. En azından bize 3. maçta bile umutlu olma şansını verdiler. Yunanistan, İsviçre vatandaşlarının son maçlarını izleyeceklerini pek sanmıyorum. Çek Cumhuriyet’i turu geçerse ve İtalya finale giderse finalde bu ikisi oynayacak bana göre. Çekler çok iyi bir takım, Rosicky olmadan devam etmeleri en büyük handikap. Savunmalara taş gibi ve ofansif olarak pek tanınmamış Plasil ve Sionko’ya emanet. Koller ve Baros daha gol bile atmadı. Eğer turu geçersek rakip Hırvatistan ve onlar Çeklerden daha zor. Turnuva öncesi grup 3.sü olur dediğim Hırvatlar, çok mükemmel bir uyum yakalamış hoca ve takım olarak. Eğer çeyrek final oynarsak orada kalırız gerçekçi olursak. Ama turnuvanın en dandik takım bile olsak, oradakiler tarihteki en kötü Türk milli takımı bile olsa en azından bir çeyrek final görmeliyiz, buna inanıyorum. Ve belki de finallerin havası ayrı olur dersek, sakat cezalı olayını da işin içine katarsak belki onları da geçer rekorumuzu kırar yarı final oynarız. Çok zor tabi.

İşin özü, dualarımız sizinle olsun Türk Futbol A Milli Takımı. Korkmadan ve bizlere yaraşır bir şekilde oynayın, elenirsek bile başımız dik olsun. Gazanız mübarek olsun

Dün Tarih dersim için, tatilde olduğum memleketim Uşak’tan Denizli’ye gittim bir günlüğüne. Aslında bir işim vardı, bir kaç gün kalacaktım ama işimi beraber yapacağım kişi müsait olmadığı için ertelemek zorunda kaldım. Baktım daha son otobüse zaman var, en iyisi memlekete geri döneyim dedim. Cebimde de biraz para kalınca, uzun süredir özlemini duyduğum, emektar 6230′uma bir kulaklık aldım. Tabi otogara gelince hevesim kırıldı TemSA otobüs yüzünden. Denizli Seyahat genelde o saatlerde (20.00) ufak Sultan-Otokar koyuyor, telefonu kapatmıyoruz bari radyo dinleyeyim dedim. TemSA’da yok yok, uydu film hizmet Velhasıl, paraya ve hevese kıyamayıp, çıkarıp radyo dinlemeye başladım. Arada cızırtılar gelince MP3 Player’e geçtim ve beni bitiren o şarkıyı(Lucky Luke Soundtrack - I’m Poor LoneSome Cowboy ) dinledim. Görüntüm tam da şarkıya uyuyordu aslında.

Yolculuğun ortalarında tabi 32 MBlik boyutu olan hafıza kartımda şarkı bitince, radyoya geçtim. Gece olduğu için ormantasyon kokan şarkılar verince radyocu abiler/ablalar, ağlayasım geldi. Belki de ağladım. Neden bilmiyorum ama bir üzüntü kapladı bedenimi. Sonra aklıma İbrahim Tatlıses’in son albümündeki “Sözüm Yok Artık” şarkısının “Kimseye yaş dökecek gözüm yok artık…!” dizesi geldi. Hemen sustum ve acımasızca baktım dünyaya. Tabi sonrasın Çivril girişinde jandarma çevirince tırıs tırıs oldum toplandım Bizim fakülte askerlik erteleme işini bu dönemden itibaren öğrencilerin kendisinin yapacağını söylediği günden beri jandarma otobüsü durdurunca “Aha askere gidiyoruz, tihayeyhh” diye sevinsem de tırısmaktan kendimi alamıyorum Ayrıca sanırsam 18 Mayıs geliyor, Magia belirsizliğini koruyor.. Yalnızlık Allah’a mahsustur lafına inanıyorum ama aynı zamanda gidişatın “Benim de ömür boyu yalnız kalacağıma” doğru yol aldığına tanık oluyorum.

Arada bir gerçek anlamda günlük yazsam da bu blogu kişisel kılan çok fazla yazı yok. Ben de ne yapsam ne yapsam diye düşünürken(aslında hiç düşünmedim ha) aklıma bir fikir geldi. Ampül parladı tepemde. Dedim kimi blogcuların orjinal ve daimi olarak yaptığı günlük hayatta neler yaşadıklarını gün gün özetleyen yazılar yazayım. “Bazen 3-4 yazı yazdığım oluyor, arada kaynayabilir” ve “okunmasının önemi yok, arşiv gibi bir şey olsun” düşüncelerim dolayısıyla, bir sayfada günlük olayları yazdığım yazılarımın toplanması ve yine bu yazıların ana sayfada gözükmemesini istememden dolayı farklı bir mimari uyguladım bu sistemde. İsteyen, merak eden Günlük sayfasına gidip, gün gün neler yaptığımı görebilir. Baştan söyleyeyim, çok aktif değilim ne zamanlardan beri :). Belli bir süre aynı yazıları yayına soktuğumu düşünebilirsiniz. Asosyal değilim ama ne zamandır no-action modundayım.
Uzun lafın kısası, günlüğümü merak eden, Günlük sayfasından okuyabilir

Andrea Bocelli, Laura Pausini adlı güzel mi güzel dilber mi dilber bir hanım ilen birlikte güzel bir olaya imza atıp Afrika’daki insanlar için çalışan ActionAid için güzel bir şarkı hazırlamışlar. Adı Dare To Live / Vivere. Geçenlerde memleketteyken bir müzik kanalında denk geldim kendilerinde. Aslında sanırsam RAI kanallarından birindeydi Neyse işte çok da güzel bir klip çekmişler bu şarkıya. Şarkının asıl amacı ActionAid’in yaptığı işi desteklemek ama ben şarkıyı ilk dinlediğimde ormantik bir hava sezdim. Belki Mart olduğu içindir Ünlü İtalyan güzelimiz Laura Pausini söyleyeni olunca, aklıma CDL geldi, öbürü geldi berikisi geldi filan ormantasyona ulaşmak zor olmadı. Neyse işte ben de bulduğum her yere eklemek istedim şarkıyı. Hazır Youtube tekrar açılmışken. Kendi sitem var oraya da koyayım dedim Şarkı güzel ama klip ondan daha güzel. Çok anlamlı bir klip olmuş.
Buyrun tadını çıkarın:
(more…)

Son günlerde Kosova’nın bağımsızlığını kazanmasına sevinirken RTÜK’ü de Yapma Bunu Dedirtenler köşemize koyuyoruz mecburen. Kosova olayı belli başlı olay, sevindiğimi belirtsem yeter. RTÜK olayında ise içkili sahnelerin dizilerde fişlenmesine ayar oldum. Ayıptır günahtır, resmen İran’a döneceğiz valla ya

Son 1 haftadır netten kopuk bir halde evde kendi halimizde kavrulup gidiyoruz. NFS Underground 2 yarışları, arada ihale dönmeler filan derken 2.hafta başladı ama okula gidemedik yine. Sebebi yolların kardan dolayı kapanması ve mahsur kalmamız. Yüksekliği 60 cm.yi bulan kar yüzünden araç trafiği kilitlenmiş, yayaların yürümesi ise şiddetli tipi yüzünden engellenmiş durumda. Evden dışa çıkamaz durumdayız. Ekmek almaya giden ev üyesiyle evden çıkmadan önce helalleşiyoruz, o derece yani durum. Feysbukuma bile bakamadım, Footstar’daki topçum alkolik olmuş, dünya dönüyor kimin umrunda. Dandik bir elektrik sobasıyla ısınmaya çalışıyoruz ama ev büyük ısınmıyor hepiyanı. Salondan dışarı çıkmak ölüm, yatmak zor. Yerlere yatak yaptım orlarda yatıyorum sobanın dibinde ama yerden fırtına esiyor sanki Arada Yavuz Kartal geliyor da neşemizi buluyoruz Saygılar

Bugünü sadece bir kişi bilir.

Her son yeni bir başlangıç derler ama nedense ben hala yeniden başlayamadım.

(more…)

Bu aralar çevremde gelişen olaylardan ötürü üzerimde bir durgunluk var. Efendim malumaliniz gece kuşu-yarasa modunda olduğumuzdan, sabaha ezanı duymadan uyuyamıyorum. Dolayısıyla kalkışım saat 14 sularından erken olmuyor ki o da çevresel faktörlerden dolayı. Yok telefon çalıyor, yok zil çalıyor. Bizim aile de arkadaşım nasıl kalkacağımı iyi bildiğinden, akşamlara kadar uyumuyorum Allah’tan Telefon çaldı mıydı uyanmamam elde değil, ama davul çalsanız kalkmam uyurken.
Neyse işte, genelde kahvaltı yap, sigara iç filan derken afyonumun patlaması ikindi ezanını buluyor. Yani ondan dolayı üzerimde bir durgunluk oluyor. Anca gece yarısı açılıyorum o zaman da patlayacak ortam olmuyor. 2 gün önceki yazımda belirttiğim gibi, pek sevgili muhabbet kuşum İbrahim Ba’yı kaybettim Ne kadar hayvan olsa da, evdeki yokluğunu hissedince üzülüyor ve dünyanın fani olduğunu hatırlayarak bizi Yaratan’a şükürler ediyorum bir nefes daha aldığım için. Daha onun etkisinden çıkmamışken, kanser olduğunu zannettiğimiz yan komşumuz olan emekli öğretmen amcayı kaybettiğimiz haberi geldi dün akşam. İkimiz arasında pek sağlam bir diyalog olmasa da, aileler arasında sağlam bir bağ vardı. Aslında ben 5.sınıftayken kendisinden matematik kursu almış, kursun ilk günü beni “La git olm, ne öğretecem ben sana. Zehir gibi adamsın” diyerek evime postalamıştı. İşte o hengamede evlerine gitmek için annemin işten gelmesini bekledim. Fakat o da işten gelir gelmez onlara gitmiş daha sonra eve gelmişti. Annem eve gelince aldığım haber bir yandan sevinmeme bir yandan üzülmeme sebep oldu. Komşumuz vefat etmemiş fakat ağır bir koma geçirdiği için İzmir’deki hastanenin “Artık yapacak bir şey yok” demeleri üzerine son saatlerini geçirmesi için evine gönderilmişti. Bu yazıyı yazdığım sıralarda kendisi, ağır bir şekilde belki de son nefeslerini alıyor.
Bunlardan kafamı uzak tutayım biraz açılayım diye, defalarca ana penceresini açıp kapadığım aMSN’de ise beklediğim kişiyi göremeyince ayrı bir ayar oldum. Ya bir insan msni açar açmaz geri kapatır mı? Konuşacağız sadece, adam yemiyoruz ya.
Kıssadan hisse: Yaşadığınız hayatın ve taşıdığınız ruhun her an ait olduğu yere gideceğini hiç unutmayın. Allah’a şükredin ve fani olduğumuzu unutmayın. Sevgiler ve öpücükler

Aslında kaybettiğim bir yakınım değil ya da bu başlık öylesine açılmış bir başlık değil. Tam yaşını hatırlayamadığım, yaklaşık 9-10 yaşında olan muhabbet kuşum İbrahim Ba(orjinal adıyla Maviş)’yı dün akşam sularında kaybettik Her ne kadar hayvan olsa da, sonuçta bir can ve dile kolay tam 10 yıl! Aileden en çok ben ilgilendiğim için beni görünce heyecanlanan, 3-4 ay evden ayrı kaldıktan sonra eve girdiğimde omzuma konup hasret gideren, ta sokağın başından çaldığım ıslığı tanıyıp bana selam veren pek sevgili muhabbet kuşumuz yok artık Yaşım 21 ve bir hayvana aşırı derecede bağlı olan, arkasında ağlayacak biri değilim ama gerçekten çok koydu bana. Özellikle boş kafesini görünce içim cız ediyor.

(more…)