Saat yedide girmişim İstanbul’a. Köprü trafiği:Akıcı. Hadi leynn. Saat 21.40′da arabayı parkedebildim. Düz vitesli araba üzerinden ağır trafik sıkışıklığı nedeniyle sol ayak felcinden bulduğum ilk [P] işaretli alana daldım alan değil kat katlı otoparkmış. Arabadan incem ayakkabı benle gelmiyo. Nasıl ettiysem kalın tabanlı rahat sandaletlerimi patlatmışım sağ tekini en azından. Stepne yok. Spor ayakkabısı giyemem pantolonun paçaları uzun yerle bir. Giydik mi dolgu topukluları. Git git bitmiyo. Sortie, Reina, da where is arena? Knopfler’ın gitarından nameler duyarken vardım. İkinci şarkıya yetiştim. Kalabalık tabe duyan gelmiş herkes ben mi trafiği hesap edemeyecek. Göremedim ama dinledim diyebilirim. Bİtti. Sahneye tekrar geldiğinde bağırdık kar etmedi çağırdık kar etmedi. Konseri o coşturabilme oranı yüksek şarkıyla kapatmadı. I-ıh. Ben hüsranla arkamı dönüp yürümeye başlarken yanımda yüzünü seçemediğim bir ses mükemmel Amerikan aksanıyla kapattı olayı: “Money for NOTHING!”