Hani bir aralar deterjan reklamı vardı. Afacan bir kerata eve gelip annesine, öğretmeninden dolayı yakınıyordu. “Çok çalışmam lazım, çook” diyordu. Aynen o duruma düştüm sayılır ben de Acısıyla tatlısıyla bir dönemi bitirdim ve temelli olarak memleketime yerleştim. Şimdi bir sürü soru işaretleriyle beraber, ödenmesi -acilen- gereken bir takım borçlarım var. Geçen ay yediğim trafik cezasının normal süresi bitmesi, üstüne faiz keydirilmesine rağmen hala ödenecek olan 250 YTL, artı klasik her ayın 15′i ev kirası olan 150 YTL, artı temelli olarak Uşak’a geldiğim için bizimkilerden gelmeyen düzensiz nakit akışı yüzünden ilk defa 2 ay üst üste ödenmemiş kredi kartı borcu 150 YTL olarak toplamda 550 YTL borcum var. Bunlar yetmezmiş gibi bir de en son 5 yıl önce yaşadığım yeni cep telefonu alma isteği var ki onu hiç sormayın. Artık okul bu senelik bittiğine göre, yazları çalıştığım yerin kapısını çalıp “Amele lazım mı ağabey” demenin zamanı geldi sanırım. Hadi kira neyse de, diğerleri faturalanmış borç olunca insanın aklına gelmiyor değil “Ödemezsem donumu mu alacaklar hulaeyn” demek. Ama ara gazı sonucunda üstüme kayıtlanan bir araba olduğu için ve ben de şahsen çok sevdiğim için kendisini, adli merciiler duymadan bu borçları ödemek için gerekirse “Bozuk para isteyen dilenci” moduna geçeceğim