diye bir şey yok… Diyor şarkıda, ben de öyle bu aralar. Bir türlü düzene alışamadım, hayata alışamadım, olanlara alışamadım. Kabullenmesine kabullendim ama acımı dindirmeye yetmiyor bunlar. Üniversite desen ayrı bir alem, dersler sınavlar olaylar vs. vs. Herşeyin monoton olduğu dünyada ben monotonlaşamadım. Sıradan bir insan gibi olamadım şu dünyada. Hep bi çıkıntılık yapmam lazım sanki, belki bana verilen görev de bu. Özellikle uğraşmıyorum ama belki doğduğum köyde ebenin olmamasıdır bunun sebebi de. Yarın sabah 8′de Denizli’ye yolculuk var. Yüreğimi burkuyor orası, gitmek istemiyorum. İzmir, Denizli derken gidecek kaç yer kaldı bu sebepten dolayı, ben de bilmiyorum. :O