Aslında kaybettiğim bir yakınım değil ya da bu başlık öylesine açılmış bir başlık değil. Tam yaşını hatırlayamadığım, yaklaşık 9-10 yaşında olan muhabbet kuşum İbrahim Ba(orjinal adıyla Maviş)’yı dün akşam sularında kaybettik :( Her ne kadar hayvan olsa da, sonuçta bir can ve dile kolay tam 10 yıl! Aileden en çok ben ilgilendiğim için beni görünce heyecanlanan, 3-4 ay evden ayrı kaldıktan sonra eve girdiğimde omzuma konup hasret gideren, ta sokağın başından çaldığım ıslığı tanıyıp bana selam veren pek sevgili muhabbet kuşumuz yok artık :( Yaşım 21 ve bir hayvana aşırı derecede bağlı olan, arkasında ağlayacak biri değilim ama gerçekten çok koydu bana. Özellikle boş kafesini görünce içim cız ediyor.

ibrahim ba mutlu gunlerde

Geçen hafta, babamın evde olup da benim uyuduğum, annemin işte olduğu, kardeşimin bilgisayar başında olduğu bir saatte; yine ailemize ait olan fakat evin dışında yaşayan kedi Sarp(Pars), kapıyı açık bulup eve girmiş. Bizim İbrahim de neşeli neşeli evi turluyormuş. Babam televizyon önünde yarı uyur vaziyette televizyona bakarken, kedinin kuşa geldiğin görememiş ve kedi kuşun üstüne atlayıp yakalamış. İbrahim’in çığlıklarını duyan babam kediyi tekmelediği gibi 3.kattan zemin kata postalamış, iyi etmiş ama olay bitti. Daha sonraki 3 gün boyunca sesi çıkmadı kuşun, ara ara yediklerini aynen çıkardı. İlk kustuğunda netten araştırdım ne olabilir diye 40 farklı hastalık olasılığı çıkınca aman dedim ne olacaksa olsun. 3.günün sonunda kusması geçince rahatladık iyileştiği diye. Bir yandan da acaba soğuk hastası mı dedik hayvan antibiyotiği içirdik.

ibrahim ba mutlu gunlerde

Ve dün öğlen kalktığımda, kafesinde göremeyince “Gitti” dedim ama sonra kafesin tabanında bana öyle mayhoş mayhoş bakıyordu fakat 1 haftadır hiçbir tepki vermezken bugün ötmese de az boz oynadı benimle. Akşamüstü 4-5 gibi bir daha baktım yine yok, hemen tabana baktım yaşıyor. Kardeşim durumunu sorunca tepkileri arttı ama kafesin dibine indiyse, ölecektir dedim. Saat 6 gibi son kez baktım ve cansız bedeni, kafesin alt köşesinde uzanmış yatıyordu. Üzüldüm ağlayasım geldi ama erkek adam bir kuşa ağlar mı deyip içime attım üzüntümü. Kardeşim kuşla pek diyalog kuramasa da,araları iyi olmasa da ağladı ölümüne. Ne de olsa 10 yıl önce aklı tam ermeyen 6 yaşındaki kardeşimin 5 milyonluk bayram harçlığını kandırarak alıp, İbrahim’i getirmiştik. Bizim elemanlara denk geldi mi bilmem ama ben de artık tik oldu, bir odaya ya da salona girince ıslık çalmak. Bu benim İbrahim’le selamlaşmamdı. Hala da çalışıyorum evde ama ses gelmeyince üzülüyorum. Bulduktan 10 dakika sonra arka bahçeye bir çukur açıp gömdüm. Bu gömdüğüm 2. muhabbet kuşu. Aslında bir tane yavru maviş alayım, onu hatırlatsın diyorum ama o da ölecek. Kahpe dünya kimi almadı ki, sıra bize de gelecek…

ibrahimin cansiz bedeni,gule gule ibrahim ba, mavis