Eskiden olsa manevi huzurla dolardım içim. Bayramdan bir hafta öncesinde kalbimde bilemediğim bir hissiyat ortaya çıkardı. Günün 16 saati çalışan babamı bütün gün evde gördüğüm nadir günlerdi onlar. Aynı binada oturduğumuz rahmetli dedem ve dayımlarla birarada gelenlerle sohbet ederdik. 2 sokak ötedeki diğer dedem ve amcamların evine gider akşamüstüye kadar da orada sohbeti koyulaştırırdık. Yaşları bana yakın kuzenlerimle türlü muziplikler yapar, kimi zaman benim ufağımın kulağı yarılır, kimi zaman benim serçe parmağım dikenli tele takılır 4 cm yırtılırdı
Güzel günlerdi yani vesselam. Ama bugün net aleminde gezerken, uzun zamandır sitesine giremediğim H-Yaman‘a uğradım ve şuradaki yazısını okudum. Sizin de okumanızı tavsiye ederim Ama okumayacağım, işim çok derseniz işin özeti eski bayramlara duyulan özlem. Tıpkı benim yazımın ana teması gibi. Ben genel bir yazıdan çok, kendi hayatımı ve kendimi inceleyip,eleştirmek için yazmak istedim.

Yaklaşık 7 yıl önce lise maceramla beraber ailemden ayrılıp, yatılı bir okulda okumaya gittiğimde yaşım daha 14′tü. Bayramlar hala değerli ve güzeldi. Sonrasındaki 3 sene ise bayramlar eve gittiğimiz zaman 2 sevinç olurdu. Lise son, ara yıl ve 2 yıllık üniversite hayatında ,sevdiğim dedemi de kaybettiğimden sanırım, bayramlar tat vermiyor. Bugün Allah nasip ederse kurbanımızı keseceğiz. Umarım bu kurbanda da acemi kasaplar ortaya çıkmaz diyesim geliyor ama çıkacak ve kurban maratonunun yorgun akşamında tv başında güleceğiz Akıllanmaz da onlar. Seneye yine keserler
Burdan tüm WordPress blogcularının, diğer blogcuların ve bütün Müslüman ailesinin mübarek Kurban Bayramı’nı kutlarım. Herkese iyi bayramlar.
/* Bayramda sigara, ekmek isteyen olursa açığız. Bayramda da açık olan blog!!! */